W meteorycie Murchison, który spadł w Australii w 1969 roku znaleziono związki organiczne najprawdopodobniej pochodzenia pozaziemskiego.

Odkrycie stanowi istotną poszlakę w teoriach dotyczących powstania życia na Ziemi i jego istnienia poza nią.

Więcej na blogu Internetowy Obserwator Mediów oraz w serwisie EurekAlert.

W serwisie Liberalis mamy artykuł „Mój głos” autorstwa Patryka Bąkowskiego. Patryk broni idei głosowania w wyborach demokratycznych.

Cóż – nie ma tu specjalnie czego bronić. Polscy wolnościowcy głosują dość ochoczo a jeśli już od głosowania się powstrzymują to raczej nie z powodu absencji ideologicznej.

Polemika z poglądami, których jedyną zaletą jest ich powszechność mija się z celem.

Zawsze jednak można przytoczyć ciekawe fakty.

Czy społeczność, która w demokratycznym cyrku nie głosuje pozbawia się wpływu na swe życie?

Programowo nie głosują np. amisze.

Amisze nie wysyłają dzieci do szkół publicznych. Nie uznają konieczności kształcenia dłuższego niż do 14 roku życia (podobno w USA jest obowiązek do lat 16), nie służą w wojsku ani służbie zastępczej (nawet Świadkowie Jehowy mają obowiązek służby zastępczej) itd.

„W latach 50., gdy wprowadzono obowiązkowe ubezpieczenie socjalne, amisze uznali, że dla nich to wspólnota jest ubezpieczeniem, które zapewnia ochronę, opiekę nad chorymi i starymi. Zgodnie z zasadą niepobierania pomocy od rządu odmówili płacenia składek, co doprowadziło do najazdów służb skarbowych na ich farmy oraz konfiskat i licytacji dóbr. Ostatecznie Kongres zwolnił członków ich wspólnoty z obowiązku ubezpieczania” (za Wikipedią)

Niech ci, co zasuwają do urn pochwalą się chociaż jedną dziesiątą takiej efektywności…

Kryzys cywilizacji objawia się (a może wynika?) w dużej mierze z niszczenia słów.

Język ludzki wykształcił się jako użyteczny sposób komunikacji, niezbędny dla sprawnego funkcjonowania społeczności.

Kiedy dane słowo zaczyna być używane w znaczeniu fałszywym, naruszającym reguły semantyki, wówczas pojawia się zamieszanie. Odbiorca nie może zrozumieć nadawcy, nadawca nie może przekazać odbiorcy komunikatu. Brak porozumienia powoduje szkody w obszarach, gdzie to porozumienie było konieczne.

Komu może zależeć na fałszowaniu słów?

Tym, którzy mają z tego korzyści. Jeśli ktoś sprzedaje tombak, który nazywa złotem to ma nadzieję na korzyść.

Czym według reguł semantyki jest „bezrząd”? Oczywiście brakiem rządu. Co oznacza wywodzące się z greki słowo „anarchia”? Oczywiście bezrząd.

Jeśli ktoś nie przepada za rządem to bezrząd, czyli anarchia, byłby dla tego kogoś stanem bardzo pożądanym.

I tu pojawia się szajka fałszerzy słów nazywających siebie „anarchistami”.

Praktycznie od zarania tego ruchu ideologią „anarchistów” była niechęć do pieniądza, wolnego rynku i własności.

Jakoś osobiście nie mam chęci pozbywać się własności np. komputera na którym piszę i przypuszczam, że zdecydowana większość ludzi (pewnie z „anarchistami” na czele ) również takiej chęci nie przejawia.

Nie mam też nadzwyczajnej ochoty na zakazy, które od wolnego rynku miałyby mnie odcinać.

Skoro prawie wszyscy chcą sobie zachować to, co „anarchiści” chcą zniszczyć to „anarchiści” będą musieli jakoś tych ludzi do owych wyrzeczeń nakłonić.

Temu celowi mają służyć jakieś „federacje wspólnot” czy też inne byty urojone, różne w zależności od wersji „anarchizmu”.

Skoro mało kto chce się zastosować do „anarchistycznych” zaleceń po dobremu, to „federacje wspólnot” jeśli istotnie będą chciały wprowadzić „anarchię” będą musiały zastosować przymus.

Organizacja regulująca stosunki społeczne pod przymusem to rząd. Tak więc ustrój z przymusową „federacją wspólnot” to ustrój rządowy a nie bezrządowy.

Z kolei jeśli coś nie jest bezrządem to nie jest anarchią.

Tak więc „anarchiści” nie są anarchistami tylko powszechnym typem handlarzy tombakiem od samego zarania występującym pod fałszywym szyldem.

Jedynym skutkiem „anarchistycznego” bełkotu jest kompromitowanie idei antypaństwowych.

Biorąc pod uwagę fakt, że cały ten ruch podszywający się pod anarchizm ufundowany jest na fałszerstwie słownym – nie ma najmniejszego sensu wchodzić z nimi w jakiekolwiek polemiki.

Nie dlatego, że błądzą.

Po prostu ich słowa nie mają znaczenia.

To tak jakby rozmawiać z szumem drzew.

Chcesz NAPRAWDĘ przyczynić się do likwidacji establishmentu – nie głosuj.

Jeśli szukać wspólnego mianownika wszystkich partii demokratycznej bandy to jest nim propagowanie uczestnictwa w wyborach.

Gdy chcesz wiedzieć, co robić – zapytaj o radę swego wroga. I zrób inaczej.

Jeśli uważasz partyjne kombinaty za szkodliwe dla siebie złodziejskie koterie a wszystkie te koterie zgodnym chórem krzyczą: „głosuj!” to możesz mieć bliskie pewności przekonanie, że krzyczą one nie w twoim lecz w swoim własnym interesie.

Na czym polega ten interes? Na atrapie ludzkiego poparcia. Na tym, że de facto to głosujący biorą na siebie ciężar odpowiedzialności zdejmując go z pleców polityków.

Co powiedzą politycy, gdy załamie się pieniądz, runie system emerytalny a „służba zdrowia” całkowicie zaprzestanie leczenia?

Powiedzą – sami sobie to wybieraliście, sami za tym głosowaliście. My byliśmy tylko wykonawcami waszej woli.

I będą mieli rację.

Trudno będzie ich ścigać na plażach Nowej Zelandii, w posiadłościach Południowej Afryki, apartamentach Hong-Kongu, Makau czy Bangkoku.

Sam tego chciałeś Grzegorzu Dyndało…

W mediach usłyszy się, że udział w demokratycznym cyrku umożliwia zrobienie „czegoś” udzielenia „czemuś” poparcia, że ma się przynajmniej szansę, możliwość wpływu na „coś” podczas gdy wyborcza absencja to 100% brak tej możliwości.

Nieprawda. Absencja ma wpływ ogromny. Podmywa cały złodziejski cyrk. Powoduje wśród polityków strach i niepewność jutra. Wrzuca im na plecy odpowiedzialność. Daje silniejszą podstawę do ścigania.

A na co wpływa kartka wyborcza?

Na nic.

Wymyśl sobie dowolny postulat, który chciałbyś zrealizować. Idź i zagłosuj.

Udało ci się?

No właśnie

Pewnego dnia Konfucjusz zwrócił się do Laotse z pytaniem co należy robić, by uczynić życie innych ludzi lepszym. Ojciec taoizmu, miał odpowiedzieć: „Tak jak komary nie pozwalają człowiekowi zasnąć, tak gadanie o powinnościach wobec innych wprawia mnie w irytację.”

Brzmi dziwnie? Może wyjaśni to jedna z bajek Laotse.

W małej wsi pewien starzec miał pięknego białego konia, za którego wielcy ówczesnego świata oferowali mu fortunę. Starzec konia nigdy nie sprzedał mimo, że był biedny.

Ludzie ze wsi mówili mu, że jest głupcem bo mógłby być bogaczem i w końcu straci tego konia. Pewnego dnia, rzeczywiście nie znalazł konia w stajni.

Ludzie ze wsi byli źli i znów nazywali go głupcem. Wtedy on im powiedział, że na razie widzi tylko, że konia nie ma w stajni i że nie wiadomo co to oznacza. Po 2 tygodniach koń wrócił z tuzinem pięknych dzikich koni.

Ludzie ze wsi przepraszali i mówili, że miał rację. On na to powiedział, że na razie widzi, że koń przyprowadził inne dzikie konie. Syn starca ujeżdżając dzikie konie, połamał sobie nogi i skazał się na kule do końca życia.

Ludzi ze wsi mówili, że wielkie nieszczęście sie stało, że nie trzeba było… Starzec już nic nie mówił. Kiedy miesiąc później władca państwa rozpoczął wojnę, zabrano wszystkich młodych. Ludzie ze wsi mówili starcowi, że jego syn kaleka miał szczęście…

W sprawie innych koni, pod koniec XIX w. urzędnicy Paryża bili na alarm bo miastu groziła katastrofa za strony … ich kup.

Dzisiaj zewsząd słychać ostrzeżenia przed niezliczonymi zagrożeniami, od pazerności kapitalistów do kryzysu energetycznego z powodu wyczerpania zasobów ropy włącznie. Głosy prawdziwe jak paryskich rajców, ale obarczone drobnym błędem, mianowicie brakiem wiary w ludzkie możliwości.

Typowy umysł konfucjański jest przekonany o konieczności ratowania „ciemnych” ludzi, dzięki swojej przenikliwej umiejętności przewidywania rzeczywistości. Połączone jest to z kompulsywną koniecznością działania i niestety brakiem refleksji, mimo niezliczonych przykładów bezcelowości takich zachowań.

Czy może dziwić, że dzisiejszy reżim północnokoreański to karykatura konfucjanizmu a nie taoizmu?

Ja jestem spokojny o przyszłość, w przeciwieństwie do wątpiących twierdzę, że kryzys jest elementem rozwoju i kiedy np. ceny ropy pójdą w górę, znajdzie się człowiek, który rozpocznie przełom energetyczny (i wierzcie mi, nie będzie to urzędnik).

Na razie widzę tylko, że… konia nie ma w stajni.

Gubon

Autor prowadzi bloga: www.gubon.bblog.pl